Zondag 16 augustus, 17.00-18.15 uur

Jason Moran (© Paul Brown) Bill Frisell (© Michael Wilson)

Jason Moran (© Paul Brown) Bill Frisell (© Michael Wilson)

Pianist Jason Moran kwam enkele jaren geleden sterk opzetten als een pianist met een levendige verbeelding en een originele aanpak. Vandaag is de 34-jarige pianist een van de gevestigde waarden van het Blue Note-label, waarvoor hij al zeven sterke albums maakte. Hij slaagt erin de traditie te verbinden met een hedendaagse visie. Met zijn maffe hoedje en scherp gesneden kleren is hij ook nog een leuke podiumverschijning.

Het trio is een beproefde formule in de jazz. Maar Jason Moran doet opmerkelijke dingen met dat trio dat als naam The Bandwagon, de ‘muziekwagen’, meekreeg. Hij omarmt zowel de oude stridepianisten zoals James P. Johnson, Duke Ellington als jonge hip hoppers. In zijn aanpak bestrijkt hij zowat een eeuw en toch klinkt hij hedendaags. Moran houdt ervan straatritmes, vrije improvisatie, bop, klassiek en allerlei kleine geluiden te mengen. Hij geeft zijn concerten graag een theatrale toets, door geregeld opgenomen stemmen tussen en onder de nummers te schuiven. Hij onderzoekt hoe jazz fris kan blijven en gelijke tred kan houden met film, beeldende kunst en popmuziek.

Moran werd geboren in een zwarte wijk van Houston, Texas. De familie Moran leefde in een modern wooncomplex, met tennisveld, zwembad en basketbalveld in de tuin. Moran kreeg thuis veel mee, met een vader-bankier en een moeder-pedagoge, die met dove en kansarme studenten werkt. Zijn vader had een platencollectie met een radicale logica in. Naast James Brown stond Henry Threadgill die dan weer naast Vladimir Horowitz stond.

Jason Moran trok op zijn achttiende naar New York, naar de Manhattan School of Music. Hij ontmoette er pianist Jaki Byard, een man met heel moderne ideeën en een encyclopedische kennis van de jazzpiano. Maar hij is ook beïnvloed door pianisten als Andrew Hill, Muhal Richard Abrams, Cecil Taylor, Thelonious Monk en Count Basie.

Op zijn jongste album, Artist in Residence, voert hij drie grotere werken uit. Daarin behandelt hij de Afro-Amerikaanse slavencultuur, naast conceptuele en performancekunst. Op Milestones klinkt de glasheldere sopraanstem van zijn vrouw Allicia Hall Moran. In Cradle song van Carl Maria von Weber herinnert Moran zich zijn jeugd, terwijl hij piano zat te studeren en zijn moeder op papier heftig opmerkingen kribbelde. In Rain legt hij een link tussen zijn schuifelende voetstappen tijdens een wandeling langs het meer van Genève en de cirkeldans van de slaven.

De wisselwerking in het trio is soms op het scherp van de snee, met een almaar jagende maar heel gevarieerd spelende Nasheet Waits op drums en de forse, maar ook wel dartele bas van Tarus Mateen.

In Antwerpen is gitarist Bill Frisell hun speciale gast. Hij wordt altijd in een adem genoemd met gitaristen als John Scofield en Pat Metheny, de grote drie van de hedendaagse jazzgitaar. Hij heeft een zeer eigenzinnige, maar wel samenhangende muzikale visie, waarin hij nogal wat invloeden verwerkt, veel ook uit de brede Amerikaanse muziekcultuur. Zijn gitaarsound is uit duizenden herkenbaar. Niemand kan zo mooi verlatenheid en vrolijkheid mengen, waardoor zijn muziek een wat onwerkelijke klank krijgt. Frisell is de bescheidenheid zelve, maar kan op een podium behoorlijk loos gaan.