Dee Dee Bridgewater
Vrijdag 14 augustus, 21.00 uur
Dee Dee Bridgewater (© Philippe Pierangeli)
De flamboyante Amerikaanse jazzzangeres Dee Dee Bridgewater komt met haar kwintet naar Antwerpen. Bridgewater is een prachtige verschijning, die krachtig en explosief is en er altijd wat licht provocerend acteerwerk tussengooit.
Dee Dee Bridgewater mag dan de zestig naderen, op het podium is ze een flamboyante verschijning. Ze is tegelijkertijd een zangeres en een comédienne. Ze woonde vele jaren in Parijs, waar haar wat weggedeemsterde carrière een tweede kans kreeg.
Bridgewater werd geboren als Denise Eileen Garrett in Memphis, Tennessee. Haar vader, Matthew Garrett, was jazztrompettist en leraar op Manassas High School, waardoor Denise al op vroege leeftijd in aanraking kwam met jazz. Op haar zestiende was ze al lid van een rhythm´n´blues trio, en zong ze in clubs in Michigan. Na haar studies toert ze in 1969 met The University of Illinois big band door de Sovjet-Unie. Ze huwt met trompettist Cecil Bridgewater en verhuist naar New York. In de vroege jaren zeventig was Dee Dee Bridgewater zangeres van de fameuze Thad Jones-Mel Lewis big band. Zij zong met veel grote namen zoals Sonny Rollins, Dizzy Gillespie, Dexter Gordon en Max Roach. Bridgewater werd toen gezien als een van de opvolgsters van de roemrijke diva’s zoals Ella Fitzgerald en Sarah Vaughan. Ze werd vooral beschouwd als de natuurlijke opvolger van Ella Fitzgerald, door haar feilloos gevoel voor swing, haar scatvermogen en haar inzicht in songs en harmonie.
Haar eerste soloalbum Afro Blue dateert uit in 1974. Maar even later verkoos ze haar focus te verleggen. Zij speelt de rol van Glinda de goede Heks in de musical The Wiz op Broadway en wint er een Tony Award mee. In de jaren daarna was Bridgewater regelmatig te zien op Broadway en was ze te horen in verschillende grote Amerikaanse musicals.
Na haar Franse toer in 1984 verhuisde zij naar Parijs. In dat jaar speelde zij Billie Holiday in de productie Lady Day. Ook In Londen viert ze triomfen op de theaterscène. Maar eind jaren tachtig kiest ze weer voluit voor jazz. In 1994 verscheen Love and Peace: A Tribute to Horace Silver. Met haar eerbetoon aan Ella Fitzgerald Dear Ella won ze een Grammy voor beste jazzvocaliste. Ook Live at Yoshi’s leverde haar een Grammy-nominatie op. Op het album This is New uit 2002 eert ze Kurt Weill. J’ai Deux Amours uit 2005 is een hommage aan het Franse chanson.
Op Red earth, a Malian journey uit 2007 gaat ze een dialoog aan met de grote plaatselijke stemmen en instrumenten uit het Afrikaanse Mali. “Nadat ik 50 was geworden, besloot ik te aanvaarden dat er Afrikaans bloed door mijn lichaam stroomt. Ik besloot toen mijn Afrikaanse wortels te omhelzen”, vertelde ze. In Mali kwam ze weer thuis en leek het of ze de muziek die ze er hoorde al lang kende. Ze zag er ook de rode aarde, die haar terugvoerde naar het Memphis, Tennessee, van haar jeugd. Ze zag er dat onze harp van hun kora komt, onze vibrafoon van hun ballafoon, de ngoni (een kleine luit) de voorloper is van de banjo en de gitaar. Wat haar zeer plezierde is dat ze haar een moderne griot noemden, naar de traditionele Afrikaanse verhalenvertellers.
Maar best is Dee Dee Bridgewater live, als ze wat funky songs interpreteert of zich wat rustiger kan houden in ballads. Dan voel je dat ze zich het best thuis voelt op een podium.
- Dee Dee Bridgewater (zang), Edsel Gomez (piano), Gabriel ‘Minino’ Garay (drums), Pernell Saturnino (percussie), Ira Coleman (bas)
- www.deedeebridgewater.com
Extra audio en video
