Zondag 16 augustus, 21.00 uur

David Murray (© Enrique De La Uz)

David Murray begon als een jonge wolf, die goed naar enkele saxofonisten als Paul Gonsalves en Albert Ayler, maar ook gigant Sonny Rollins had geluisterd. Murray wist meteen zijn naam op de kaart te zetten. Vandaag, 30 jaar en ruim 200 opnamen verder, zet hij nog steeds allerlei ontmoetingen op zoals met de “Spaanse” Nat King Cole.

Op zijn 21ste verhuisde Murray van Californië naar New York en dook er op in de loftscene, toen de schuilplek voor de avant-garde. Zijn Flowers for Albert en Low Class Conspiracy uit 1976 waren niet weg te denken. Murray was de nieuwe saxofoonsensatie. In 1980 verschijnt het album Ming, met een octet. Door de schriftuur en de uitbundige energie herinnert het aan Charles Mingus. In zijn band treffen we musici als Henry Threadgill, George Lewis en Butch Morris aan. Morning Song uit 1983 is zo mogelijk nog uitbundiger, maar bevat ook een meditatie op Body and Soul en een duet met drummer Ed Blackwell.

Murray ontwikkelde als saxofonist een heel herkenbare stijl, waarbij hij vaak heel uitbundig is. In het hoge register slaakt hij graag kreten, in het lage omhelst hij donkere noten. Ook op basklarinet houdt hij van de scherpe kantjes. Zijn stijl is een mix van bebop, swing en elementen van de free jazz, al mengt hij er ook de directheid van de gospel en de grooves van boogie en funk tussen.

Murray ontwikkelt zich ook tot een van de meest productieve musici van zijn generatie. Hij maakte tot nog toe als leider ongeveer 100 albums en nog ongeveer 100 als sideman. Met het World Saxophone Quartet, dat hij mee stichtte, nam hij 20 albums op.

In 1997 verhuist hij naar Frankrijk en verkende hij de wereld. De Fo Deuk Revue introduceert hem bij de griots en rappers van de Senegalese scène. Hij trekt ook naar Guadeloupe, waar hij met de ka drums, fluiten en stemmen extra kleuren aan zijn muziek toevoegt.

Murray speelt solo, in duo, maar ook in kwartet of kwintet. Vaak zijn dat stevige bands. Ook werkt hij geregeld met big bands. Op Now is Another Time trekt hij naar het Zuiden. Het is een grote band met veel Latino’s in. Hij creëert muziek met vurige kleuren, met losse randen, maar wel met uitgewerkte arrangementen, waardoor de funk en de jazz soms in de richting van trance gaan.

Vandaag is hij 54 en moet hij niet veel meer bewijzen. Hij werkte met de grootste muzikanten zoals Elvin Jones, McCoy Tyner, Jack DeJohnette, Max Roach en Don Cherry. Hij zou zich tevreden kunnen stellen met zijn reputatie van genereuze saxofonist, die graag lang en uitbundig soleert. Maar hij verkiest almaar nieuwe terreinen te verkennen. Hij werkt aan een opera met Amiri Baraka, naar de hommage aan de Russische dichter Poesjkin die hij in 2005 componeerde met zijn vriend Blaise Ndjehoya.

Vorig jaar maakte hij nog een album met Cassandra Wilson, Sacred Ground. In zijn jongste project zoekt hij met een latinband de Spaanse kant van de grote pianist en crooner Nat King Cole op. Cole zong ook een hele reeks liedjes in het Spaans, die hem ook in Spaansprekende landen waanzinnig populair maakten.

• David Murray (tenorsax, basklarinet, compositie), Orlando Sanchez Soto (tenorsax), Roman Filiu O’Reily (altsax), Denis Cuni Rodriguez (trombone), Elpidio Chappotin (trompet), Yasek Manzano (trompet), José Rivero (piano), Angel Gaston Joya Perellada (contrabas), Enrique Roman Pla Garcia (drums), Adel Gonzalez Gomez (percussie), strijkersensemble van deFilharmonie
• www.myspace.com/davidmurraymusic