Zaterdag 15 augustus, 19.00-20.15 uur

Enrico Rava (© Giuseppe Pino)

Enrico Rava (© Giuseppe Pino)

De Italiaanse trompettist Enrico Rava is de vader van de Italiaanse jazzscène. Internationaal is hij ook de meest bekende jazzmuzikant, die meer dan honderd opnamen op zijn naam heeft, waarvan dertig als leider. Als trompettist is hij een bewonderaar van Miles Davis en Chet Baker (1929-1988), aan wie hij een hommage betuigt.

Hij werd geboren in Triëste in 1939. Als 18-jarige werd hij in zijn woonplaats in Turijn diep geraakt door een concert van Miles Davis. De dag erna kocht hij een trompet. In 1962 ontmoet hij de Argentijnse saxofonist Gato Barbieri, die nog furore zou maken met zijn Latijns gekleurde jazz. Rava trok naar New York in de jaren zestig en musiceerde er met Don Cherry, Mal Waldron en Steve Lacy. In 1967 ontmoet hij Roswell Rudd, Marion Brown, Rashied Ali, Cecil Taylor en Charlie Haden. Hij blijft in New York tot eind jaren zeventig en is te horen in Carla Bley’s Jazz Composers Orchestra en op het cultalbum Escalator Over the Hill. Vanaf begin jaren zeventig leidt hij zijn eigen kwartetten, bijna altijd zonder piano.

Optredens, albums en musici volgen elkaar op. Hij speelt met een keur aan Italiaanse, Europese en Amerikaanse musici. In Italië is hij vandaag voor jazznormen een echte vedette. Met zijn lange grijze haren en zijn kenmerkende snor is hij een bekende verschijning.

De ouderdom lijkt hem niet te deren. Integendeel, hij bulkt weer van de ideeën en speelt beter dan ooit. In 2003 begon hij weer op te nemen op het ECM-label, waarvoor hij eind van de jaren zeventig al enkele opnamen maakte. Daar is het schitterende Easy Living bij. Ook het recente New York Days, met een all star kwintet mag er zijn. Het liefst maakt hij vloeibare muziek, ergens tussen free en bop, “waarbij de techniek de ideeën volgt en niet andersom”, zegt hij.

Rava brengt beroemde kompanen mee. De Belgische gitarist Philip Catherine speelde in de jaren tachtig lange tijd aan de zijde van het Baker met bassist Jean-Louis Rassinfosse. Catherine is een gitarist in de lijn van Django Reinhardt. Hij kan zijn gitaar laten zingen, maar haalt er ook wondermooie loopjes uit en schuwt ook enig experiment of forse akkoorden niet. Maar hij is bovenal iemand die de melodie koestert en zich lyrisch kan uitleven. Met Chet Baker klikte het wonderwel.

Drummer Aldo Romano heeft Italiaanse wortels, maar verhuisde als kind al naar Frankrijk en verkoos in Parijs zijn geluk te zoeken. Hij is vandaag een van de elder statesman van de Franse jazzscène. Met wie speelde hij niet? Hij blijft steeds een gentleman, ook op het drumstel. Hij is een elegante, maar ook accurate en swingende drummer. Met Louis Sclavis en Henri Texier vormt hij een prachtig trio. De jongste jaren ontpopte hij zich ook als jazzzanger.

Ricardo Del Fra, ook al met Italiaanse wortels, is een rustige, maar zeer melodische bassist met een prachtige toon. In 1979 leert hij Chet Baker kennen. Hij bleef er negen jaar mee spelen en maakte er twaalf albums mee. Hij begreep Chet Baker en kon zich volkomen in diens muzikale wereld inleven. In 1989 maakte hij het album A Sip of your Touch, een anagram van A Touch of your Lips, dat Chet graag speelde. Hij noemt Chet een elegante meester van de muziek en de stilte. “Sinds zijn verdwijnen voel ik een tristesse en een gemis, maar ook het verlangen om een punt te maken om te kunnen doorgaan”, zei hij.

Extra audio en video