Zondag 16 augustus, 19.00-20.15 uur

Charlie Haden (© Thomas Dorn)

Charlie Haden (© Thomas Dorn)

Met bassist Charlie Haden komt een musicus naar Antwerpen met een heel lange en rijke staat van dienst. Haden is een poëet van de bas, maar ook een man die zich erg militant opstelde, of het nu tegen de oorlog in Vietnam was of tegen voormalig president Bush. In pianist Kenny Barron heeft hij een gracieuze en gulle partner.

Charlie Haden werd geboren in Shenandoah, Iowa in 1937. Van toen hij twee jaar oud was tot hij 15 was zong hij elke dag op de radio en later op televisie met het familieorkest, een country en western groep. In zijn tienerjaren leerde hij bas spelen en na zijn middelbaar verhuisde hij naar Los Angeles waar hij begon samen te werken met Art Pepper, Hampton Hawes, Dexter Gordon en Paul Bley. In 1957 in Los Angeles ontmoet hij ook Ornette Coleman. Het was een profetische ontmoeting. Charlie Haden werd bassist in Ornette’s avontuurlijk nieuw kwartet, waarin Don Cherry trompet en Billy Higgins drums speelde. Die groep veroorzaakte een revolutie in de jazz door de solist te bevrijden van de conventionele ritmische en harmonische structuren.

Charlie Haden speelde een vitale rol in die nieuwe aanpak. Hij hielp mee de rol van de bas veranderen in die van een strikte begeleider naar een meer individuele stem alsook naar een rol die meer de muziek mee bepaalde. Met Ornette Coleman maakte hij baanbrekende opnamen. In de jaren zestig maakte hij ook albums met John Coltrane, Archie Shepp, maar ook met Pee Wee Russell. In 1966 begon hij te toeren met Keith Jarrett.

1969 was ook een belangrijk jaar. Charlie en componiste Carla Bley creëren The Liberation Music Orchestra, met musici als Don Cherry, Gato Barbieri en Roswell Rudd. Zij maken een album dat een mijlpaal is in de jazzgeschiedenis. Het is een doorleefd en emotioneel statement over vrijheid van onderdrukking en repressie, met onder meer bewerkte songs uit de Spaanse burgeroorlog. Het album kreeg een Grammy nominatie.

In 1976 vormen Haden, Don Cherry, Dewey Redman en Ed Blackwell de groep Old and New Dreams, die zich toespitst op Ornette Colemans muziek. Charlie roept in 1984 het Liberation Music Orchestra weer in leven, met enkel originele leden zoals Paul Motian, Don Cherry, Dewey Redman, Carla Bley en Michael Mantler. Er kwamen ook nieuwe leden bij. Het album Ballad of the Fallen (MCA/Impulse) werd de plaat van het jaar in Downbeat.

Met die band kwam hij ook naar Jazz Middelheim voor een roemrijk concert waarop Dewey Redman een formidabele solo speelde. In 1986 maakt hij met Jack DeJohnette, Ornette Coleman en Pat Metheny Song X, die ook al de poll in Downbeat won. Een jaar later werkt hij mee aan The Michael Brecker Album, ook al een prijswinnaar.

Haden zette ook Quartet West op, een band warmee hij nog steeds toert. Die groep bestaat uit musici uit Los Angeles, zoals saxofonist Ernie Watts, pianist Allan Broadbent en Larance Marable op drums. Met die groep creëert hij opnamen die Haden’s muzikale interesse, zoals film noir, weergeven. Intussen maakt het Liberation Music Orchestra in 1991 Dreamkeeper (Blue Note). De strijd voor vrijheid blijft de inspiratiebron.

In 1996 maakt hij met gitarist Pat Metheny het album Beyond the Missouri Sky (Short Stories). Ze noemen het ‘hedendaagse impressionistische Americana’. In 2005 roept hij nog eens het Liberation Music Orchestra samen, voor het album Not In Our Name, dat vooral gericht was op de binnenlandse politieke situatie. Op zijn meest recente album, Rambling Boy, doen zeven leden van zijn directe familie mee, met ook nog Bela Fleck, Pat Metheny, Elvis Costello en anderen. Hij grijpt terug naar de dagen dat hij Americana en bluegrass speelde met zijn ouders in hun radioshow.

Pianist Kenny Barron speelde lang met Dizzy Gillespie, maar ook met Chet Baker, Roy Haynes, Ron Carter, Ornette Coleman en Stan Getz, met wie hij enkele prachtige opnamen maakte zoals Anniversary en Serenity. Hij is een elegant musicus, die gevoelige melodieën maar ook prikkelende ritmes aankan. En zopas werd Kenny Barron, samen met zes anderen, bekroond als Jazz Master 2010 door de Amerikaanse organisatie National Endowment for the Arts (NEA).